De erfenis aan de grondeigenaren





De vergoeding aan de grondeigenaren, de huur voor een stukje grond voor een windmolen bedraagt doorgaans:
tot 14.000 euro per jaar in Walloniƫ?
tot 20.000 euro per jaar in Vlaanderen?
tot 40.000 euro per jaar in Nederland?
tot 100.000 euro per jaar in Duitsland?


Waarom kopen de energiemaatschappijen die kleine stukjes grond niet?

In de  Duitse Panorama uitzending (vanaf minuut 6:10)  vertelt men dat de kosten voor de afbraak enorm zijn, zelfs reden genoeg om een boer met een monumentale hoeve, die zijn proces had gewonnen tegen de exploitant een, op het eerste oog, erg mooi aanbod te doen:

De exploitant stelde voor de drie kleine windmolens niet af te breken, zoals de rechter bevolen had, maar men wilde die turbines eenvoudig schenken aan de boer die het proces gewonnen had.
Een vergiftigd kado van 2.4 miljoen euro.
De boer heeft dat geweigerd, waarschijnlijk om de volgende redenen:

DE OPRUIMKOSTEN WINDTURBINE
De kosten voor de opruiming zijn mogelijk veel groter dan die geboden 2,4 miljoen euro. Het feit dat die kleine windmolens nog jaren konden doordraaien woog blijkbaar niet op tegen de hoge opruimkosten.
Dat is namelijk ook geen gemakkelijke klus.  En die is in Duitsland begroot voor een moderne grote windmolen op tussen de 650.000 tot 850.000 euro, voor de windturbine alleen.  Er zijn offertes bekend van 450.000 euro uit Frankrijk, voor oude zeer kleine windmolens.

DE OPRUIMKOSTEN FUNDAMENT
De boer kan mogelijk later verantwoordelijk gesteld worden om niet alleen het zichtbare deel van de turbine te moeten afbreken en milieuvriendelijk te laten opruimen, maar mogelijk ook het fundament.
Dat fundament is zeer diep, zeer groot en dus bepaald niet eenvoudig te verwijderen.
Het bevat  bij de huidige grote windturbines ongeveer 7500.000 kg zwaar gewapend beton (7500 ton, dus meer dan 200 camions?).

Afbraak betekent volgens de wet in Duitsland de gehele afbraak. Feitelijk moeten windturbines nadat de subsidies wegvallen, omdat ze dan onrendabel zijn, inclusief de totale undamenten afgebroken worden.
Door een regionale wet moest de boer dat in de Panorama uitzending niet, of nog niet...


Waarom nog niet...?
Het is inmiddels duidelijk geworden dat de diepgaande funderingen verstoringen teweegbrengen in ondergrondse waterlagen doordat vaak ondoordringbare lagen doorboord zijn in agrarisch gebied. Ook de terugkeer naar agrarische grond voor de voedselproductie blijkt juridisch niet altijd zo evident.
Funderingsbeton is meestal gemaakt van een goedkope betonsoort waar mogelijk vlieg-as, een een afvalproduct met dioxines en zware metalen afkomstig van de vuilverbrandingsovens of de hoogovens, in verwerkt zit.  Hoe dan ook, zuiver is het mogelijk niet. 

Dat betekent dat water dat langs die fundering loopt mogelijk ook vervuild/vergiftigd raakt, en dat willen we niet in ons drinkwater.

Een ander probleem is dat volgens luchtfoto's de omgeving, meestal landbouwgrond, rond windturbines vaak verdroogt na jaren.
Dat is niet gewenst voor de landbouw.   Er is mogelijk sprake van een structurele verdroging van vele hectaren rond windturbines, en de faciliterende overheid is daar mede verantwoordelijk voor.

De afgesloten contracten met grondeigenaren zijn niet allemaal zo duidelijk over hoe het perceel na de beƫindiging van de contractduur in de oorspronkelijke staat teruggebracht wordt. In de praktijk, bijv. in Duitsland, blijkt de feitelijke eigenaar van de turbine bij het naderende contracteinde niet in alle gevallen solvabel. En wie is er dan verantwoordelijk?


Nader onderzoek lijkt aangewezen.